Column: Daar is em! Daar is em!

Ik geef het toe. Ook ik ben één van die vele Ollanders die op den Bels afstemmen als het wielrennen wordt uitgezonden. Van thuis uit met de paplepel ingegoten. Niet alleen het wielercommentaar kon op goedkeuring rekenen trouwens, ook het commentaar van ene Rik de Saedeleer werd met open armen ontvangen. Zelfs toen het Nederlands elftal in 1985 tegen de zuiderburen moest spelen voor kwalificatie voor het WK in Mexico. ‘Ze gaan lopen, ze gaan lopen! ’t Is niet te geloven! .. DAAR IS EM! DAAR IS EM! Ik weet zelfs niet wie het is, maar we zijn alweer op weg naar Mexico! Is’t Georges Grün? Geor-ges Grün!’ Jep. We keken die wedstrijd inderdaad op den Bels. Net zo goed als dat ik bij iedere live-uitzending, die ook maar iets met ronddraaiende fietswielen te maken heeft, steevast afstem op Canvas.

Zo ook gisteren. Ik weet niet waarom het precies is, maar in mijn ogen hebben de Nederlandse wielercommentatoren het regelmatig bij het verkeerde eind. Heeft het misschien met de gemoedelijke zachte klanken te maken die ik als Brabander meer apprecieer? Ligt de Belgische humor mij wellicht beter dan het flauwe gezever tussen de heren Ducrot en Dijkstra? Of ben ik tsjing tsjing Dadida meer dan beu? Het was kanaal 27 waarop ik Thieuke van der Poel zijn eerste versnelling zag plaatsen. De Belgen lagen meteen in een stuip en wisten niet hoe rap ze de neus op de nok moesten leggen om die verdomde Ollander niet verder weg te laten rijden. Dat die blauwhemden weer aansloten had alleen te maken met het feit dat Van der Poel zichzelf bijna onderuit trok na het springen over de balkjes. De leiding gaf hij niet af en dat zou hij voor de rest van de koers ook niet meer doen. Wout van Aert trapte twee keer zijn ketting ervan af en ging in de achtervolging vol op zijn plaat. Einde koers volgens de analytici op Sporza. Een discussie over het nieuwe materiaal van de veelvraat dit seizoen barstte los. Het nieuwe materiaal dat in de voorbeschouwing nog als superieur werd weggezet. Het was zelfs Van Aert die zo trots als een aap met zeven piemeltjes oreerde over zijn tubes die alleen hij en alleen hij tot zijn beschikking had.

Het is Pauwels die de eer van de Vlamingen (en Walen niet te vergeten) moest hoog houden. Er zat alleen een Jack Russel in zijn wiel met op zijn penning de naam Lars. Nee, dit ging ‘m ook niet worden voor de zuiderburen. Van der Haar plaatste een vinnige demarrage en zag Pauwels langzaam, maar zeker lossen. Dan doemt er vanachter een blauwe rug nog één met modder besmeurde smurf op. DAAR IS EM! DAAR IS EM! Nope. geen Georges Grün. Het is Van Aert die zijn benen weer gevonden heeft. En vanaf dat moment was voor mij de wedstrijd op den Bels een beetje gedaan. Chauvinisme okay. Een beetje veel chauvinisme, mwa…kan ook nog. Wat dat betreft moet ik de heren Dijkstra en Ducrot nageven dat zij zich in zo’n situatie waarschijnlijk niet laten kennen. De heer Wuyts helaas wel. Amaai, amaai.  Van der Poel won alleen maar omdat Wout Van Aert niet won en die won niet omdat hij pech had. Hij zou een snellere race hebben gereden dan Mathieu en had onomwonden wereldkampioen moeten worden. Iets met meer of minder risico’s nemen wellicht op het ijzige parcours? Ik ga er trouwens ook niet meer woorden aan vuil maken. Het is dat de NOS het veldrijden normaliter niet uitzendt. Amaai, amaai.

Related posts