Column: Wakker worden in Lido di Camaiore

In een perszaal met voor je Ronaldo, Messi, Ibrahimovic, Robben, Van Persie en Balotelli. Netjes in een trainingspak, zij aan zij aan tafel met voor zich een horde journalisten. Ik denk dat ik in totale euforie zou zijn om daar op zo’n moment te zitten. Mijn hartslag zou als het ware constant tegen het omslagpunt zitten. Iedere minuut, iedere seconde zou ik voor de rest van mijn leven koesteren. Een verhaal dat keer op keer verteld zou worden op feestjes en partijen, aan kinderen, kleinkinderen, wie weet zelfs de achterkleinkinderen. Gisteren waren het geen wereldvoetballers, maar de crème de la crème van de hedendaagse wielersport. Met van links naar rechts Quintana, Uran, Contador, Nibali, Cancellara en Sagan. Absoluut geweldig om daar bij te zijn, maar van een euforische stemming geen sprake. Het was dat de deur van de perszaal gesloten was, maar ik had het na een kwartiertje al wel gezien. Een Peter Sagan die de pluisjes van een tafelkleed plukte en achteloos wegschoot met wijsvinger en duim. Een Contador en Cancellara die gelaten de meest onzinnige en voorspelbare vragen beantwoordden. De oeverloze vertalingen van de tolken in het Italiaans, Spaans en Engels. Ik vraag mijzelf af waarom ik het na zo’n korte tijd al wel gezien heb. Waren het de genoemde voetballers geweest dan was er waarschijnlijk geen haar op mijn hoofd geweest om na vijftien minuten al op te willen stappen. Het antwoord op de vraag? Simpel. Het zijn wielrenners. Je weet wel, van die sporters die je als het ware kunt aanraken. De helden van het asfalt die hun fans koesteren, die je om een handtekening of foto kunt vragen zonder eerst door vier rijen beveiliging heen te moeten breken. Sporters waarvoor je geen tientallen euro’s moet neertellen om ze eens van dichtbij te zien. En ja, op Quintana na, heb ik ze al regelmatig gezien in koersen. Van dichtbij en ver af. Toch gek dat je het dan zo ‘gewoon’ vindt dat ze op een prachtige zonnige dinsdagmiddag in het Italiaanse Lido di Camaiore, op nog geen drie meter voor je, netjes in een trainingspak, zij aan zij achter een tafel voor je zitten. En nu ik na een nachtje slapen de zon langzaamaan tevoorschijn zie komen……jep….ik heb straks thuis zeker iets te vertellen op van die feestjes en partijen.

Foto: Wielerfotograaf.nl

Related posts