Hulde voor B&W van Netersel

Wielerpetje af voor Wim Vissers en Jan van Limpt
De Burgemeester en Wethouder van Netersel

De échte stille krachten van een vereniging. Mensen die als het ware dag en nacht te pas en te onpas klaarstaan. Wat gebeurt er als je daar eens de schijnwerpers opzet? Juist. Nog steeds de bescheidenheid dat dit soort mensen siert. Dan heb je ooit iets meer aanlooptijd nodig om die geweldige anekdotes eruit te trekken. In gesprek met de Burgemeester en Wethouder van Netersel.

Twee buurmannen. Twee mannen die ontzettend veel voor wielervereniging het Snelle Wiel uit Bladel doen. Ze zijn betrokken bij de klassiekers voor de Elite en Beloften. Hanteren de vlag bij verschillende wedstrijden. Beheren de jurywagen van de vereniging die zo nu en dan wordt verhuurd. Zijn sleutelbeheerder van het clubparcours en onderhouden er het groen. En dan heb ik waarschijnlijk de helft pas genoemd. Het eerste wat er dan uit beide monden komt na deze opsomming. ‘Ho eens even. Denk ook even aan alle andere vrijwilligers en niet te vergeten de ouders van de jeugd die ook ontzettend veel doen rondom ons clubhuis.’

Handen uit de mouwen
Wim Vissers en Jan van Limpt. Beter bekend als de B&W van Netersel. Een naam die met name door speaker Jan Peeters de nodige lading kreeg. Hoe dat zo komt? Wim: ‘We hebben ons ooit eens aan hem voorgesteld als de Burgemeester en Wethouder van Netersel. Dat was zo’n dertig jaar geleden bij de vierdaagse hier. Peeters was daar de speaker. Begonnen als een geintje. Inmiddels een begrip in de regionale wielerwereld.’ Beide mannen zijn al jaren lid van de Bladelse wielervereniging en hebben er vanaf het prille begin de handen uit de mouwen gestoken. ‘Dat is begonnen bij de zesdaagse. En al snel hielpen we ook mee bij de verschillende wedstrijden. Meerijden in de karavaan of gewoon ergens met een vlag staan of wat dan ook.’ Samen met Piet Craninckx uit Casteren zijn de B&W ook verantwoordelijk voor het groen rondom het clubparcours. Ook aan de totstandkoming van het complex hebben ze een aardig steentje ‘bij’gedragen. ‘Toen het klaar was, hebben we er een paar op gedronken in het clubhuis. We moeten per slot van rekening ook de bar in stand houden toch’, lachen ze.

Deense burgemeester
Wim en Jan waren jaren de vaste verzorgers van veldrijder Roel van Houtum. ‘Dat hebben we twintig jaar gedaan. We hebben ook vier WK’s met Roel mogen meemaken. München, Poprad (Slowakije), Tabor (Tsjechië) en St. Michielsgestel. Een geweldige tijd.’ De mooiste ervaring? ‘De verschillende wereldkampioenschappen veldrijden. In München in 1997 (waar de Italiaan Pontoni won) kwamen we in gesprek met de burgemeester uit Middelfart in Denemarken. Daar zou het WK 1998 plaatsvinden. We zaten in zo’n weinstube en stelden ons natuurlijk voor als de Burgemeester en Wethouder van Netersel. De ontmoeting leverde ons een uitnodiging van die goede man op om naar Denemarken te komen het jaar erop’, schateren de mannen. De heren bleken destijds over meer kwaliteiten te beschikken. Namelijk die van koppelaars. ‘Dat WK hebben we ook Richard Groenendaal en Evelien Basten aan elkaar gekoppeld. Evelien gaf te kennen Richard wel heel erg leuk te vinden. Dus hebben we hem bij het inrijden laten stoppen. En toen zeiden we tegen Evelien, ‘Kijk, dit is nu Richard.’ Hoe het verhaal is afgelopen, weten we allemaal.’

Janken van blijheid en verdriet
Ook Henk Baars uit Diessen mocht tijdens zijn carrière op de steun van de twee Neterselnaren rekenen. ‘We zijn jaren lid van de supportersclub geweest. In die tijd zijn we één keer niet mee gegaan naar het WK. Je raadt het al. Net dat ene WK waarin Henkie de regenboogtrui won.’ Het ‘verdriet’ van toen is nog steeds voelbaar. ‘Wim was toen prins carnaval in het dorp hier’, vertelt Jan, waarop Wim meteen inhaakt, ‘dat klopt, maar de keus tussen het WK en prins carnaval worden, was op zich geen moeilijke geweest. Alleen mijn petekindje trouwde op de vrijdag voorafgaand aan carnavalszondag en dat maakte dat een eventuele keus geen keus was.’ Ook Jan besloot daarop thuis te blijven die winter. ‘Net het jaar dat Baars verdomme kampioen wordt. We zaten hier samen voor de televisie. Nou ja, we hingen op een dranghek om precies te zijn. Om sfeer te creëren, hadden we een dranghek voor de kijkbuis gezet en er een baal hooi tegenaan gelegd.’ Het werd janken voor de tv. Van blijdschap, maar ook van de pijn dat ze er net op dat moment niet bijwaren.

Zelf hebben ze de tv ook ooit gehaald. ‘Tijdens het WK in het Belgische Diegem kwamen we te laat uit het café om de strijd live te zien. Liboton won, Henk Baars werd derde. Je had toen in België een sportprogramma dat die avond opende met tv-beelden van de supportersclub van Henk Baars, die in polonaise met een kerstboom voorop uit de kroeg kwam gestrompeld. Sindsdien gaan wij niet zoveel meer voor de camera’s staan’, lachen de mannen. ‘We blijven netjes achter de schermen.’ Dezelfde plek die ze graag innemen als ze bezig zijn voor hun wielervereniging het Snelle Wiel. Slechts één woord is hier op zijn plaats voor deze vrijwilligers. Hulde!

Related posts